Leugentje

De claim dat schaken karaktervormend is heb ik altijd als een leugentje om bestwil gezien. Strategisch

denken, mentale weerbaarheid, geduld, slagkracht, je zou het allemaal van de schaakbeoefening

leren, maar of dat ook echt zo is? In de top van het bedrijfsleven kan ik geen schakers aanwijzen. In

de politiek wat meer. De bekendste schakers in de Nederlandse politiek zijn Van Hulst, Teeven en

Nagel: een onomstreden eminentie, een wat meer omstreden ‘crimefighter’ en een gewiekste

opportunist. Maak daar maar eens chocolade van. Zij scoren ieder op eigen manier hoog op de

genoemde competenties, maar of dat ook maar iets met hun schaakhobby te maken heeft is zeer de

vraag. Ze lijken, voor zover ik dat weet, nog het meest op elkaar in hun plezierige menselijke

omgangsvormen.

Euwe en Böhm hebben beiden hun best gedaan om de schaaksport te verkopen als goede bijdrage

aan de opvoeding. Judith Polgar beijvert zich wereldwijd al jaren om het schaken een vaste plek te

geven in de lesstof op scholen, met dezelfde argumentatie. Een sympathieke, maar moeilijke missie.

De belangrijkste voorwaarde voor succes van deze pogingen is draagvlak bij ouders en docenten en

dat draagvlak neemt af. Om de simpele reden dat onder hen nog maar weinigen kunnen schaken.

Op zijn best vinden die ouders en docenten schaken een interessant, maar (voor hen) vreemd spelletje.

Lees verder (pdf)

1 Comment

Only ingelogde gebruikers kunnen een reactie achterlaten.