Nederlandse jeugd bij het EK individueel

In Skopje (Macedonië) vinden van 17 – 30 maart de individuele Europese Kampioenschappen plaats. We zijn inmiddels al vijf ronden onderweg en het is verheugend om te zien dat ons land vertegenwoordigd wordt door vijf jeugdige talenten. We stellen ze even aan u voor (voor zover u ze niet al kende…)(Alle foto’s zijn van Harry Gielen)

Jorden van Foreest is uiteraard de sterkste van dit gezelschap, maar hij moet nog een beetje op gang komen. Een overwinning in de eerste ronde werd gevolgd door vier remises. Zijn jongere broer Lucas van Foreest, tegenwoordig ook grootmeester, deed het heel anders. Hij won driemaal op rij totdat hij in de vierde ronde de man met de hamer tegenkwam in de persoon van GM Vladislav Artemiev (2736), de glorieuze winnaar van het laatste Gibraltar Open. Maar met een remise tegen GM Falko Bindrich (2610) heeft Lucas de draad weer opgenomen. Ook Max Warmerdam, die de laatste tijd ook zeer succesvol is, staat op 3½ uit 5. Hij remiseerde in de eerste twee ronden tegen twee enorme kanonnen: GM Evgeny Tomashevsky (2705) en GM Anton Korobov (2686). Daarop volgden twee overwinningen en wederom een halfje tegen een sterke GM, namelijk Markus Ragger (2696). Robby Kevlishvili speelt een wat merkwaardig toernooi: twee overwinningen, één nederlaag en twee remises, waarvan eentje in de eerste ronde tegen een Fransman met ‘slechts’ 1916. De laatste en ook de jongste, Siem van Dael, doet het naar vermogen. In de eerste vier ronden behaalde hij twee keurige halfjes tegen hoger genoteerden, maar hij moest ook tweemaal in het zand bijten tegen twee andere sterke spelers. Gelukkig heeft hij nu zijn eerste puntje gepakt en kan hij omhoog kijken. Op het moment van schrijven is er een viertal spelers dat aan de leiding gaat met 4½ uit 5. Dat zijn Maxim Rodshtein (ISR, 2673), Ferenc Berkes (HON, 2666), Kirill Alekseenko (RUS, 2644) en Kacper Piorun (POL, 2631).

Van het beschikbare partijmateriaal heb ik de partijen van de Nederlanders zoveel mogelijk verzameld en op naam gesorteerd.

Jorden van Foreest

Een echte koffiehuispartij vond plaats al direct in de eerste ronde:

Lees meer >

Weer net niet

De vorige ronde verloren De Stukkenjagers nipt van Zuid-Limburg.

Blik in de speelzaal van Cinecitta in Tilburg (foto René Olthof)

Daardoor hadden we ons neergelegd bij degradatie, maar er waren nog altijd 30 partijen te spelen in de meesterklasse. De eerste 10 daarvan vonden plaats op zaterdag 16 maart thuis tegen HMC Den Bosch. Net als vaker dit seizoen hadden we deze wedstrijd zeker kansen maar wisten we weer net niet te winnen. Dat kwam mede door de verrassing die ik een kwartier na het startschot kreeg: GM Daniel Fridman kwam de speelzaal binnen. Behalve dat dit betekende dat wij speelden tegen het sterkste HMC Den Bosch (2392) van dit seizoen, was ik ook benieuwd naar de problemen die Fridman voorgeschoteld zou krijgen van Mart Nabuurs. Maar anders dan normaal als Mart GM’s tegenover zich heeft, was het vandaag helaas niet lang een spannend gevecht.

 

Bord 2: Mart Nabuurs – Daniel Fridman 0-1

Lees meer >

Recensie: Secrets of Attacking Chess van Mihail Marin

In deze boekenrubriek treft u voornamelijk recensies aan van boeken die zeer vers van de persen zijn gerold. Het is natuurlijk altijd leuk om het publiek te informeren over boeken die anno 2019 worden gepubliceerd. Ondertussen hebben we ook gemerkt dat het op prijs wordt gesteld dat er af en toe ‘een klassieker’ van al even geleden voor het voetlicht wordt gebracht. Om aan deze wens te voldoen wil ik graag het boek Secrets of Attacking Chess van de Roemeense grootmeester Mihail Marin onder de aandacht brengen. De ondertitel Understanding when, where and how to attack belooft in elk geval al veel goeds!

 

Over Marin

Dat ik dit boek heb gekozen heeft ook te maken met het feit dat ik zeer gecharmeerd ben van de ‘schrijfsels’ van Marin. Hij lijkt in elk geval één van meest productieve auteurs van vele boeken, artikelen, analyses terwijl hij daarnaast ook nogal wat dvd’s rondom bepaalde thema’s of openingen op zijn naam heeft staan. Marin, geboren in 1965, is meermalen kampioen van Roemenië geweest en hij vertegenwoordigde zijn land op maar liefst 12 Olympiades, waarin hij eenmaal (in 1988) een individuele bronzen bordmedaille behaalde. Hij passeerde in 2001 de grens van 2600 en staat nog altijd hoog genoteerd op de ratinglijst.

De meest bekende boeken te noemen van zijn hand zijn:
Secrets of Chess Defence
• Learn from the Legends: Chess Champions at Their Best
• Beating the Open Games
• A Spanish Opening Repertoire for Black
• Reggio Emilia 2007/2008 (met Yuri Garrett)

Het tweede boek uit dit lijstje, Learn from the Legends kreeg zelfs een prijs bij Chesscafe.com als ‘boek van het jaar 2005’. Maar in ook talloze andere boeken staat zijn naam gekerfd. Voor de serie ‘Grandmaster Repertoire’ schreef hij The Pirc Defence en The English opening (Vol 1, 2, 3), boeken die ook in het Italiaans en het Duits werden vertaald.

In de analyses die hij publiceert, bijvoorbeeld op www.chessbase.com toont de Roemeense grootmeester zijn grote didactische kwaliteiten door met veel instructieve tekst uit te leggen waar het in stellingen om draait. Varianten dienen bij hem ter ondersteuning wat hij wil zeggen en voeren meestal niet de boventoon. Juist die verbale uitleg, waarin de plannen en concepten duidelijk naar voren komen, geven de naspelende lezer houvast om het spel beter te gaan begrijpen.
Er is een recente dvd verschenen die hij heeft samengesteld over zijn ‘liefde voor de Engelse opening’.

 

Na deze introductie is het tijd voor een bespreking van zijn boek Secrets of Attacking Chess. Zoals hij zelf schrijft in zijn inleiding is het boek ontstaan naar aanleiding van zijn eerdere boek Secrets of Chess Defence.

Vanuit het gezichtspunt van de verdediger moet er kennis genomen van de verschillende manieren waarop een aanval gespeeld kan worden. En door het inzicht dat Marin opdeed met het schrijven van het eerste boek, was het natuurlijk niet al te moeilijk om van het perspectief van de aanvaller ook een boek het daglicht te laten zien. Het gekke is dat het logischer lijkt om eerst vanuit de aanvaller te redeneren en dan pas vanuit de verdediger. Maar zelf ben op een of andere manier ook uitgekomen in deze volgorde met de publicatie van twee boeken. Mijn jeugdschaakboek De verdediging van de koning verscheen (bij uitgeverij Van Spijk in Venlo) in 1983 en pas in 2016 kwam Attacking Chess for Club Players uit (bij uitgeverij New in Chess in Alkmaar).

Globale aanpak

Het boek bevat iets minder dan 30 partijen hetgeen erg weinig lijkt voor een leerboek dat gaat over aanvallen. Maar Marin dekt zich hier tegen in: hij heeft al het partijmateriaal zeer uitvoerig geanalyseerd en van commentaar voorzien, waardoor er toch zeer veel instructief materiaal tevoorschijn is gekomen. Omdat hij – in de tijd dat het boek geschreven werd – niet zo handig was met de computer, vroeg hij zijn vriend IM Valentin Stoica of die hem kon helpen met de computeranalyses. Zoals Marin het zelf opschrijft: ik concentreerde me alleen op het schaakbord en Stoica op het scherm. Deze opmerkelijke symbiose heeft inderdaad geleid tot een fraai eindresultaat. Op het moment dat de computer het ook even niet ‘zag’ (anno 2005) werd duidelijk de hand van de grootmeester zichtbaar. Maar ook sloeg hem de schrik om het hart toen bleek dat er wel erg grote analysebomen in de output zaten. Aangezien Marin er juist om bekend staat zoveel mogelijk verbale uitleg geeft en liever varianten ter ondersteuning geeft, moest hij dat in dit geval loslaten. Niettemin is hij aan de slag gegaan om binnen de varianten zoveel mogelijk verbaal commentaar toe te voegen en een aantal varianten te schrappen. Marin: ‘I’ve tried to make the final result easy to read and understand’.

Inderdaad was mij bovenstaand al opgevallen, nog voordat ik het voorwoord gelezen had. Erg veel varianten, soms excessief geanalyseerd, maar ook veel tekst. In sommige gevallen gebruikt hij vele pagina’s om een stelling te onderzoeken totdat hij een eindoordeel heeft geformuleerd. Het deed mij een beetje denken aan het Het Groot Analyseboek van Jan Timman, die soms ook een beetje deze methode hanteerde om de ‘waarheid’ in een stelling te ontdekken.

 

Lees meer >

Benjamin Bok klopt Ivanchuk

In Saint Louis in de Verenigde Staten werd de afgelopen week (van 2-10 maart) het Saint Louis Spring Classic gehouden. Het ging om een gesloten tienkamp die behoorlijk sterk bezet was en georganiseerd werd door de bekende Saint Louis Chess Club. Op de toernooisite werd de motivatie om zulk een toernooi te organiseren gegeven:

“The Quarterly Strong Tournaments here at the Saint Louis Chess Club were created so strong international masters and grandmasters can participate in strong round robin tournaments to test their mettle against players of similar levels and to learn from these experiences. These tournaments are very rare. Generally, organizers are more interested in hosting elite events with big names such as Fabiano Caruana, Wesley So or Magnus Carlsen. Opportunities in the U.S. are rare for grandmasters at the 2600 level”.

Onder de deelnemers ontwaren we onze landgenoot Benjamin Bok die – naast de studie die hij daar heeft opgepakt – zich ook op het schaakgebied nog verder wenst te bekwamen. Het was een zware kamp, waarin de Veldhovenaar zich redelijk staande hield, maar uiteindelijk toch slechts op de achtste plaats eindigde. Dat was nog niet gek, gezien het feit dat hij boven ex-Fidewereldkampioen Rustam Kasimdzhanov en Vassily Ivanchuk eindigde. Beide heren moesten genoegen nemen met de negende, respectievelijk tiende plaats. Het toernooi werd gewonnen door de Amerikaan Jeffrey Xiong die met uit 6 uit 9 de ongedeeld eerste plaats voor zich opeiste. De slottabel zag er zo uit.

 

Rank Name Score Rating TPR W-We 1 2 3 4 5 6 7 8 9
1 GM Xiong, Jeffery 6.0 2666 2781 +1.38 ½ ½ 1 ½ ½ 1 ½ ½ 1
2 GM Nyzhnyk, Illya 5.5 2638 2739 +1.26 ½ 1 ½ ½ ½ ½ 1 ½ ½
3 GM Le, Quang Liem 5.0 2710 2694 -0.23 1 ½ 0 1 ½ 0 ½ ½ 1
4 GM Robson, Ray 5.0 2667 2699 +0.36 1 0 ½ 1 ½ ½ ½ 1 0
5 GM Tari, Aryan 4.5 2620 2661 +0.52 1 ½ ½ ½ ½ ½ ½ ½ 0
6 GM Hansen, Eric 4.5 2615 2662 +0.57 0 ½ 1 1 ½ ½ 0 ½ ½
7 GM Akobian, Varuzhan 4.0 2643 2616 -0.31 1 0 ½ 0 ½ 1 ½ 0 ½
8 GM Bok, Benjamin 4.0 2638 2616 -0.24 0 1 0 0 ½ 1 ½ ½ ½
9 GM Kasimdzhanov, Rustam 3.5 2661 2577 -1.05 0 ½ ½ 0 ½ 0 ½ ½ 1
10 GM Ivanchuk, Vassily 3.0 2713 2526 -2.26 0 ½ ½ ½ ½ 0 ½ ½ 0

Ik heb de partij die Bok op knappe wijze won van Ivanchuk voor u geanalyseerd:

Lees meer >

Lopez blijft koploper bij Batavia

In Amsterdam wordt momenteel het Bataviatoernooi gespeeld. En na zes ronden is het nog altijd de Arubaan Jasel Lopez de trotse koploper die ongeslagen alleen aan de leiding gaat.

Jasel Lopez: trotse koploper (foto Lennart Ootes)

 

Hij heeft twee partijen gewonnen en de rest op remise gehouden en het moet gezegd worden dat hij daarmee – nu al – een ongekende prestatie heeft neergezet. Eén van zijn achtervolgers, IM Arthur Pijpers, is ook nog ongeslagen. Hij won in de vijfde ronde een mooie partij van Rick Lahaye, maar moest in de andere partijen ook in remise berusten. Met zijn 3½ punten wordt hij vergezeld van de Engelse grootmeester Simon Williams. Die heeft echter een heel ander scoreverloop. Drie overwinningen, twee nullen en slechts één remise is een heel andere opbouw van het toernooi. Williams, die bekend staat als GingerGM en talloze instructieve schaakfilmpjes op het internet produceert, heeft een aantrekkelijke stijl waarmee hij soms prachtig wint maar af en toe ook tegen een ‘zeperd’ aanloopt. Zo moest hij zijn meerdere erkennen in Rick Lahaye die hem op strakke wijze een eindspel van een loper en een paard tegen een toren tegen een pion afnam. De witte stukken bleken veel sterker te zijn dan de toren en de pion. Dit vond allemaal plaats in de vierde ronde, maar in de zesde ronde viel er nog zo’n eindspel te zien met precies dezelfde materiaalverhouding. Ditmaal bleek de zwarte toren en de pion van John van der Wiel superieur te zijn aan de twee witte lichte stukken. Het verschil kunnen we duiden aan de hand van de volgende twee diagrammen:

  Stelling 1:  Lahaye-Williams   Stelling 2: Arutinian-Van der Wiel

In stelling 1 heeft de zwarte toren niet of nauwelijks de mogelijkheid om de witte stelling binnen te komen. De zwarte pionnen worden geblokkeerd en daarmee erg kwetsbaar. Het paard heeft een mooi steunpunt en de loper heeft mooie diagonalen. Lahaye wist bijna op perfecte wijze aan te tonen hoe zoiets gewonnen moet worden.
In stelling 2 zien we dat de zwarte toren al naar binnen is gespeeld. De witte stukken werken totaal niet samen. Het paard heeft geen steunpunt en de loper kan in zijn eentje ook weinig uitrichten. Ook Van der Wiel toont aan hoe de torenpartij dit varkentje kan wassen. Zeer instructief allemaal!

Lees meer >

Gespot 92: Reuzendoder Wouter Spoelman

Bij het grasduinen in schaakboeken, het doorbladeren van schaaktijdschriften, het surfen op het internet, het bekijken van schaakfilmpjes valt het oog wel eens op interessante stellingen, bijzondere voorvallen, geniale zetten en grappige blunders. In deze rubriek wil ik u die graag voorleggen. Bent u ook iets tegengekomen? Laat het ons weten.

 

In Gespot 66: Reuzendoders bespreek ik een bijzondere overwinning van IM Manuel Bosboom op voormalig wereldtopper Peter Leko.
Maar we hebben in ons kleine kikkerlandje meer mensen rondlopen die wel eens een mooie ‘scalp’ te pakken krijgen. Wat eigenlijk niet zoveel onder de aandacht is geweest, maar in mijn ogen toch wel heel bijzonder, is wat de Amsterdamse grootmeester Wouter Spoelman in het vorige jaar voor elkaar heeft gekregen.

GM Wouter Spoelman (foto Frans Peeters)

Wouter is een oud-pupil die op jonge leeftijd niet alleen heel talentvol was, maar ook precies wist, wat hij wilde. Met grote discipline stortte hij zich op zijn schaakstudie en reeds op jeugdige leeftijd werd hij IM en later GM. Een profcarrière ambieerde hij niet; sterker nog, hij koos voor zo’n beetje de zwaarste en langst durende studie die er bestaat: medicijnen. Er zijn meer schakers die dit pad kozen en die hebben het schaakbord meteen aan de wilgen gehangen. Maar Spoelman niet! Hoewel hij nauwelijks de tijd heeft om zelf te schaken, begeeft hij zich sporadisch in de toernooi-arena. Zo liep hij een paar jaar geleden de nationale titel, die hij voor het grijpen had, mis. Dat moet een grote teleurstelling voor hem geweest zijn, maar hij houdt al jaren zijn rating van rond de 2585 redelijk in stand en dat is – als je zo weinig tijd kunt spenderen aan ons mooie spel – een prestatie van formaat.
Gelukkig zijn er nog andere manieren om te schaken en dat is via het internet. Zo laat hij zich via de Amsterdam Mosquitos op www.chess.com regelmatig zien. Dat gaat om een wereldwijde internetcompetitie waarin verschillende teams het tegen elkaar opnemen.

Vorig jaar wist Wouter op fraaie wijze wereldkampioen Magnus Carlsen met zwart te verschalken en nog niet zo lang geleden ging een andere wereldtopper, Maxime Vachier-Lagrave er bij hem onderdoor. Dat zijn bepaald niet de minsten! Ik heb deze opmerkelijke prestaties voor uw maar eens geanalyseerd.

Ook leuk om te zien hoe zijn tegenstander live commentaar geeft op deze partij. Han Schut heeft het filmpje voor u weten op te slaan via deze link. Het artikel van Han kunt u hier vinden.

Lees meer >

Begrijp wat u doet: een verhandeling over het Wolgagambiet

In deze aflevering van deze rubriek heb ik (op verzoek) een compilatie gemaakt van een vijftal artikelen die in 2012 in Schaakmagazine zijn verschenen. Door ze gedeeltelijk bij elkaar te voegen is er nu een overkoepelende verhandeling over het Wolgagambiet verschenen.

 

De oorspronkelijke naam van de opening is het Wolga-gambit, genoemd naar de rivier de Wolga als gevolg van een artikel door B. Argunov dat werd gepubliceerd in het tweede nummer van 1946 van het tijdschrift Schachmaty in de Sovjet-Unie. De term wordt nog steeds veel gebruikt in de Russische literatuur. Omdat in de jaren ’60 de Amerikaan Pal Benkö deze opening met succes begon te spelen en zijn bevindingen ook publiceerde, heeft de opening – vooral bij de Engelssprekende schakers – zijn naam (Het Benkögambiet) meegekregen.

 

 

 

(Links Pal Benkö, rechts een afbeelding van de rivier de Wolga)

 

 

Het Wolgagambiet is een prachtig systeem voor spelers die van actief spel houden. Als je tactisch handig bent, is het misschien een aanrader om tegen 1. d2-d4-openingen te spelen. Door de druk die zwart uitoefent op de damevleugel, komt er de nodige tactiek om de hoek kijken. Tegelijkertijd ontwikkel je ‘spelenderwijs’ je strategisch inzicht; het gaat er tenslotte wel om dat je je stukken naar de goede velden weet te manoeuvreren.

Na de openingszetten 1. d4 Pf6 2. c4 c5 3. d5 brengt zwart met 3…b5!? een pionoffer op lange termijn.4. cxb5 a6 5. bxa6 g6 6. Pc3 Lxa6

Dit is de uitgangsstelling van de hoofdvariant waarin wit het pionoffer aanneemt. De compensatie voor het pionoffer kunnen we grotendeels als volgt formuleren:

• Zwart beschikt over een ontwikkelingsvoorsprong;
• De kwetsbare pionnen op a2 en b2;
• Wits problemen om zijn ontwikkeling te voltooien door de druk die zwart uitoefent op zijn damevleugel;
• De moeilijkheid voor wit om spel te creëren (bijvoorbeeld door het centrum met e4-e5) vanwege de actieve stand van de zwarte stukken.

Al met al een interessant systeem dat door diverse topspelers met zwart is gespeeld. Net zoals we met de Benoni hebben gedaan gaan we ons oriënteren op de belangrijkste basisideeën die deze openingsvariant met zich meebrengt. We maken opnieuw een splitsing tussen Strategische en Tactische ideeën.

Strategische ideeën

Het is zinvol om de belangrijkste strategische ideeën voor beide spelers te ordenen.

Zwarts plan om te ontwikkelen

In het volgende schematische diagram zien we duidelijk in kaart gebracht wat zwart meestal voor ogen heeft over hoe hij zijn stukken wil ontwikkelen. Met torens op de a- en de b-lijn oefent hij (zware) druk uit. De loper op g7 ondersteunt van afstand al deze operaties, terwijl ook de zwarte dame de helpende hand uitsteekt. De positie van de dame hangt overigens af van welke opstelling wit gaat innemen.

Lees meer >

Partijen Stukkenjagers 1 – Zuid-Limburg 1: 4,5-5,5

Hierbij alle partijen uit de wedstrijd Stukkenjagers 1 – Zuid-Limburg 1 4,5 – 5,5

Zie ook het verslag via deze link.

Lees meer >

Stukkenjagers komt net tekort

Het was erop of eronder deze ronde voor De Stukkenjagers 1. Indien we de kans op klassebehoud groter wilden laten zijn dan ‘theoretisch’, moest de wedstrijd tegen mede-degradatiekandidaat Zuid-Limburg 1 gewonnen worden. De wedstrijden tegen Limburgse teams hebben voor mij altijd een hoog reüniegehalte en zijn daarom iets om naar uit te kijken. Dat de wedstrijden doorgaans bol staan van de spanning heeft hier ook mee te maken. Matchpunten behalen bleek in deze wedstrijden een grote horde; dit jaar waren we er op gebrand aan het eind eens aan de juiste kant van de score te staan.

Beeld van de wedstrijd Stukkenjagers 1 – Zuid-Limburg 1

 

Natuurlijk was het dan ook zaak om goed voorbereid ten tonele te verschijnen. Sommigen kozen ervoor zich onder te dompelen in het TATA-geweld, anderen kozen voor een ‘rundsje Zuid-Limburg’ als voorbereiding, en enkelen besloten om hun krachten te sparen en de opgebouwde gretigheid zijn werk te laten doen. Helaas viel deze ronde gelijk met het Vlaams Jeugdkampioenschap, waardoor we Jasper moesten missen. De ene broer werd vervangen door de andere broer: Sam Baselmans zou onze supersub worden.

 

Dat Sam achter het bord zijn mannetje staat hebben enkelen al in de interne competitie mogen ondervinden. Maar dat hij uit het juiste SJ-hout gesneden is, bleek uit het feit dat hij als eerste aanwezig was op de gekozen ontbijtlocatie. Zo zien we het graag! Langzaam maar zeker druppelden meerdere Stukkenjagers binnen en werd de locale eierenproductie serieus op de proef gesteld. Voldaan togen we richting speelzaal, waar een horde aan Zuid-Limburgers ons al op stond te wachten. Ook ons tweede en vierde team mocht namelijk aantreden tegen deze fusieclub, waardoor het gevoel van een heuse massakamp aanwezig was.

Lees meer >

Juweeltjes 8: Kramnik – Carlsen

In deze rubriek nodigen we de bezoeker van Schaaksite graag uit om te genieten van de meest schitterende prestaties op het schaakbord, door alle eeuwen heen. De reden waarom voetballiefhebbers in vervoering raken als zij acties zien van Messi of Ronaldo moet bij ons schakers dezelfde zijn als wij de partijen naspelen die we hier willen tonen. En aarzelt u vooral niet om uw keus ook kenbaar te maken!

 

 

Vorige week maakte de Rus Vladimir Kramnik zijn afscheid bekend uit het professionele schaak. Het bracht misschien niet zo’n schok te weeg als het moment waarop Garry Kasparov aankondigde dat hij met pensioen ging, maar desalniettemin kwamen er toch veel reacties los. Kramnik is decennia een grootheid gebleken die zich heel lang op het allerhoogste niveau heeft weten te handhaven.

Vladimir Kramnik (foto Frans Peeters)

Bij het laatste Kandidatentoernooi, waarin hij heel goed begon en toen een gewonnen stelling bereikte tegen de latere uitdager, Fabiano Caruana, konden we echter al haarscheurtjes zien in de prestatie van de zo fenomenale speler die hij altijd was. De gewonnen stelling tegen de Amerikaan ging verloren en daarna begon hij min of meer ‘wild om zich heen te slaan’. Hij speelde alles of niets, probeerde stellingen te winnen, die onmogelijk te winnen waren en mede door dit roekeloze gedrag eindigde hij in de achterhoede. En dat, terwijl het begin er zo veelbelovend uitzag. Misschien heeft hij naar aanleiding hiervan besloten dat het genoeg was en het was voor Nederland leuk dat hij Tata Steel heeft uitgekozen als zijn laatste officiële toernooi. Wel liet Kramnik weten dat hij, in navolging van Kasparov, nog wel te porren zal zijn voor rapid- en snelschaaktoernooien. Zelf heb ik nooit persoonlijk kennis met hem gemaakt, maar ik herinner me de eerste keer dat ik hem ‘live’ zag spelen. Dat was in 1992 in Manilla op de Filippijnen waar hij – mede op gezag van Kasparov – was toegevoegd aan het team van Rusland. Dat bestond verder uit Khalifman, Dolmatov, Dreev en Vizmanavin. Kasparov deed het fantastisch op het eerste bord met 8½ uit 10. Maar de score van debutant Kramnik (8½ uit 9) aan het laatste bord was zo mogelijk nog mooier. Een van zijn slachtoffers was Loek van Wely, die – als ik het goed heb – ook voor het eerst aan een Olympiade mee mocht doen.

Lees meer >